Hi, ik ben Laura of "Laura met de camera", dat is wat iedereen sinds de lagere school over mij zij. Sinds het 4de leerjaar organiseerde ik al fotoshoots met vriendinnen om ze vervolgens te posten op Netlog.
Ik wist toen nog niet dat ik fotograaf wilde worden, maar herinneringen zijn altijd de rode draad geweest in mijn leven omdat ik altijd bang ben geweest om herinneringen te verliezen.
Ik ben gevoelig en emotioneel, net zoals mijn opa
(mijn allergrootste supporter). Naast het feit dat we hetzelfde sterrenbeeld en dezelfde passie hebben, ben ik in 2019 gestart met fotograferen serieus te nemen.
Het gezicht achter
momories.
Fotograaf, videograaf, documentarian, mama
Leg vast wat jij je later wil blijven herinneren, doe dit niet alleen voor jezelf maar ook voor de generaties nadien.
Mijn opa speelde daar een grote rol in. Hij was iemand die liever een potje rummikub speelde dan meeging in de snelheid van het leven. Zonder het ooit zo te noemen, leerde hij me vertragen en in het moment blijven. Kijken naar wat er al is, in plaats van altijd bezig te zijn met wat nog moet komen.
Als kind voelt dat gewoon normaal. Pas veel later snap je hoe uitzonderlijk dat eigenlijk is. Dat besef kwam binnen toen ik mensen verloor die dicht bij me stonden. En nog sterker toen de gezondheid van onze dochter onzeker werd en zorg een groot deel van ons leven begon te bepalen.
Dan verandert tijd en kom je tot het besef dat het leven af en toe een pauzeknop nodig heeft. En vooral: dat niemand die pauze voor jou neemt. Dat jij die zelf moet kiezen.
Dat je er tijd voor moet maken, en moet durven zien waarom het belangrijk is.
Fotografie is voor mij daardoor nooit gewoon "wat beelden maken" geweest. Het is een manier om vast te houden wat ik later wil blijven herinneren, en éxact dat wil ik ook doorgeven aan andere.
Vanuit die rode draad in mijn leven, is Momories ontstaan. Een huis voor herinneringen.
Waar verhalen worden vastgelegd, bewaard, verteld en doorgegeven.
My story
